Halloween

Po wstępie przychodzi czas na halloweenowe ćwiczenia aparatu artykulacyjnego (u mnie standardowo podczas gry tematycznej), a następnie wywoływanie lub utrwalanie ćwiczonej głoski. Tutaj idealnie sprawdza się Potworna Pomoc Uniwersalna, czyli karta pracy z samymi konturami. Dziecko ma za zadanie powtórzyć głoskę/sylabę/wyraz/frazę/zdanie, a następnie przemienić kolorowy kontur w potwora z prawdziwego zdarzenia. Podczas tego zadania dziecko nie tylko utrwala ćwiczoną głoskę, ale też ćwiczy wyobraźnię oraz własne umiejętności twórcze.

 źródło: logomiaupedia

materiały do jesiennych ćwiczeń logopedycznych

źródło: mówik

gra Halloween

Niska sprawność aparatu artykulacyjnego 

jest zwykle jedną z przyczyn wady wymowy. 

Z tego powodu usprawnianie artykulatorów 

jest elementem niemalże każdej terapii logopedycznej. 

Moim stałym i sprawdzonym już sposobem 

na uatrakcyjnienie dzieciom ćwiczeń aparatu artykulacyjnego 

są tematyczne gry planszowe. 

 Na Halloween wykorzystujemy też zadanie pomagające w utrwalaniu prawidłowej wymowy głosek „sz” i „ż” („rz”). Zasada zabawy jest bardzo prosta: dziecko czyta trzy halloweenowe wyrazy przypisane do danego dnia tygodnia, a następnie… Układa historię, w której te wyrazy wymówi. Nie zawsze stworzenie historii jest łatwe, ale jak już się to uda, to satysfakcja jest naprawdę duża.

źródło:.logomiaupedia

Wyświetlam instrukcja - Halloween-2_logomiaupedia.pdf.

Gimnastyka buzi i języka z dynią

źródło: logomiaupedia.

Stukanie, Sieć i Sprawdzony przepis - trzy jesienne wierszyki do utrwalania ś, s, sz

Źródło: K.Jerzykowska, Gdzie dzwoniec dzwoni i pluszcz się pluszcze

GŁOSKI SZUMIĄCE ZESTAW ĆWICZEŃ NARZĄDÓW MOWY, PRZYGOTOWUJĄCYCH DOPRAWIDŁOWEJ WYMOWY GŁOSEK [SZ] [Ż] [CZ] [3].

Ćwiczenia języka

1. Wysuwanie szerokiego języka na zewnątrz jamy ustnej.
2. Żucie brzegów języka zębami trzonowymi, w celu rozciągania całej jego powierzchni.
3. Klaskanie językiem - naśladowanie odgłosu konia uderzającego kopytami o bruk.
4. Dotykanie czubkiem języka górnych zębów po stronie wewnętrznej, podczas szerokiego otwierania jamy ustnej - zabawa Liczenie ząbków.
5. Oblizywanie językiem górnych zębów po wewnętrznej stronie przy zamkniętych,
   a następnie otwartych ustach - naśladowanie mycia zębów językiem.
6. Przytrzymanie przez kilka sekund czubka języka na podniebieniu przy szeroko otwartych ustach - zabawa Zaczarowany język.
7. Cofanie języka w głąb jamy ustnej, zaczynając od górnych zębów, a kończąc na podniebieniu miękkim - zabawa Krasnoludek zagląda do gardła.
8. Zlizywanie czubkiem języka z podniebienia, np. kawałka rozmiękczonej czekolady lub gumy rozpuszczalnej.
9. Ssanie czubkiem języka na podniebieniu małego pudrowego cukierka, musującej witaminy C, opłatka lub naśladowanie ssania pożywienia.
10. Wydmuchiwanie powietrza przez język zwinięty w tzw. rynienkę boki języka przylegają do górnych dziąseł. Zjedzenie wcześniej miętowego cukierka sprzyja intensywniejszemu odczuciu przepływu powietrza przez środek języka.

 Ćwiczenia warg

1. Naśladowanie mlaskania.
2. Śpiewanie znanych melodii na sylabach: la, lo, le, lu, ly.
3. Cmokanie ustami naśladowanie posyłania całusków.
4. Wysuwanie zaokrąglonych warg do przodu w kształcie ryjka świnki.
5. Wydawanie odgłosów:

• • krowy - mu, mu,
• • kukułki - kuku, kuku,
• • sowy - hu, hu,
• • psa - hau, hau,
• • rybki - plum, plum,
• • pukania - puku, puku,
• • uderzania - buch, buch,
• • chodzenia - tupu, tupu.

1. Wysuwanie warg do przodu, a następnie naprzemienne ich otwieranie i zamykanie - naśladowanie pyszczka rybki.
2. Układanie warg w kształcie ryjka, a następnie ich rozsuwanie do uśmiechu.
3. Przytrzymywanie wargami wkładki przedsionkowej zwanej też smoczkiem ortodontycznym podczas prób wyciągania go z ust.
4. Gra na trąbce z szerokim ustnikiem, flecie, harmonijce ustnej.

 Głoska [sz] 

Jest to głoska szczelinowa, przedniojęzykowo- dziąsłowa, bezdźwięczna, twarda, ustna. (Ostaszewska, Tambor 1997, 30; 2000, 33 42; Karczmarczuk 1987, 104; Skorek 2000, 164).

Prezentujemy przed lustrem układ narządów mownych przygotowanych do wybrzmienia głoski. Unosimy język na wałek dziąsłowy. Zbliżamy, ale nie zaciskamy zębów oraz układamy usta w ryjek. Następnie podczas wydechu wymawiamy przedłużone [sz].

Jeśli poinstruowana osoba ma trudności z uniesieniem języka, powtarzamy jedno
z ćwiczeń przygotowujących do wywołania głosek szumiących, tj. klaskanie językiem, czyli wydawanie odgłosu biegnącego konia. W czasie wykonywania ćwiczenia polecamy zatrzymać czubek języka na podniebieniu, równocześnie własnymi rękami przesuwamy policzki do przodu w celu uzyskania ryjka i polecamy wybrzmieć [sz]. Jeśli nadal dziecko ma problem z utrzymaniem języka na wałku dziąsłowym, uwrażliwiamy miejsce artykulacji (Demel 1994, 59), dotykając podniebienie słonym paluszkiem lub rurką waflową, którą dziecko zje w nagrodę po prawidłowym wykonaniu polecenia. Uczulać możemy również sondami lub szpatułkami medycznymi, co jednak w przypadku małego dziecka jest negatywnie kojarzoną czynnością.

 W skrajnych przypadkach można przytrzymać uniesiony język palcem lub szpatułką
i polecić dziecku długo dmuchać przez zęby (Nowak 1995,14; Antos, Demel, Styczek 1971, 124). Jedną z przyczyn zniekształceń głoski [sz] oraz pozostałych w szeregu [ż] [cz] [3] może być seplenienie międzyzębowe lub boczne, czyli realizacje z językiem między zębami lub językiem skręconym na bok. W takich sytuacjach konieczne jest uświadomienie potrzeby trzymania języka za zębami oraz kierowania strumienia powietrza środkiem. W przypadku seplenienia międzyzębowego wszystkich głosek dentalizowanych zaleca się rozpoczynanie ćwiczeń korygujących od głoski [sz], następnie pozostałych z szeregu szumiących, potem kolejno głosek syczących, a na końcu - ciszących. Przyczyną takiego postępowania jest konieczność nauczenia trzymania języka za zębami. Dziecku łatwiej trzymać pionowy język za zębami niż wykonywać nieznaczny ruch cofający język w głąb jamy ustnej. Inną propozycją jest polecenie ściskania zębami szpatułki lub plastikowej rurki do picia napojów podczas wymawiania głosek syczących, realizowanych międzyzębowo. Zaleca się również wybrzmiewanie wywołanych głosek w pierwszej kolejności z [k] [z] [o] [u] (Komornicka 1999, 6). Przy seplenieniu bocznym terapia powinna rozpoczynać się od głoski [s] ze względu na potrzebę kierowania strumienia powietrza środkiem, a nie bokiem jamy ustnej. Proponuje się również rozpoczynanie terapii sygmatyzmu bocznego od metody żucia, tj. rozluźnienia i poszerzenia całej masy języka przed przystąpieniem do korekcji (Komornicka 1999, 6). W sytuacjach, gdy dziecko ma problemy z wybrzmiewaniem [sz] - mimo dokładnego wyćwiczenia narządów artykulacyjnych - terapię rozpoczynamy od [cz]. Głoska ta wypowiadana jest krótko, ponieważ nie należy do głosek trwałych. Zaczyna się zwarciem czubka języka z podniebieniem, nagłym oderwaniem apexu spowodowanym przepływem strumienia powietrza z płuc do jamy ustnej. Dla niektórych dzieci jest to łatwiejsze do wykonania niż zbliżenie i dłuższe utrzymywanie przodu języka przy podniebieniu, a jego boków - przy zębach trzonowych. Ćwiczenia korygujące rozpoczynamy z chwilą pojawienia się zniekształconych głosek w mowie potocznej dziecka, nie czekając na ich samoistne poprawne wybrzmiewanie, ponieważ w przypadku deformacji jest to niemożliwe.

Jeśli dziecko nieprawidłowo wymawia głoskę [sz], to zazwyczaj zaburzone są pozostałe głoski szumiące [ż] [cz] [3]. Sumienne i dokładne wykonywanie ćwiczeń języka i warg oraz czyste brzmieniowo wywołanie i utrwalenie głoski [sz], zaczynając od izolacji, poprzez logotomy, nagłos, śródgłos i wygłos wyrazowy, kończąc na zdaniach i dłuższych wypowiedziach, np. w wierszach i opowiadaniach, sprzyja zarówno automatyzacji głoski, jak i przyspiesza prawidłowe przyswojenie pozostałych w szeregu głosek, tj. [ż] [cz] [3].

Szelest - jesienny wierszyk do utrwalania głosek s, ś, sz

Źródło: K.Jerzykowska, Gdzie dzwoniec dzwoni i pluszcz się pluszcze

wierszyk do utrwalania głoski j - Jesienna bajka

Jesienna bajka

Idzie jesień,

aj, aj, aj,

kolorowy cały kraj.

Jarzębina,

je, je, je,

w koraliki stroi się.

Czujny pająk,

oj, oj, oj,

w pajęczynę muchę wziął.

Babcia Józia,

uj, uj, uj,

ma już jabłek cały słój.

Taka jest jesienna bajka, którą wymyśliła Majka.

Jesienne memo

Na rysunkach można wpisać dowolne głoski do utrwalania, 

np sylaby z r, s, sz

lub wyrazy.

ZESTAW ĆWICZEŃ NARZĄDÓW MOWY PRZYGOTOWUJĄCYCH DO WYWOŁANIA GŁOSKI [R]

Głoska [r]

Ćwiczenia języka

1. Nagryzanie brzegów języka zębami, czyli masowanie i rozciąganie języka.
2. Wysunięcie przedniej części języka między zęby i delikatne żucie go, tzn. masaż języka.
3. Przeciskanie języka przez maksymalnie zbliżone do siebie zęby, tj. masowanie języka.
4. Wysuwanie szerokiego języka z ust - zabawa Pokaż łopatę.
5. Odklejanie językiem chrupek kukurydzianych lub opłatka z podniebienia.
6. Klaskanie czubkiem języka o podniebienie twarde, od najwolniejszych uderzeń po najszybsze - zabawa Jedzie konik.
7. Wielokrotne odrywanie języka przyklejonego całą powierzchnią - do podniebienia - zabawa w mlaskanie.
8. Zlizywanie z przedniej części podniebienia twardego przyklejonego kawałka czekolady, kropli miodu, odrobiny dżemu lub opłatka.
9. Naśladowanie lub ssanie prawdziwego cukierka czubkiem języka.
10. Przytrzymanie paska papieru wargami, a następnie zdmuchiwanie go z ust.
11. Szybkie wypowiadanie głoski [l].
12. Szybkie i kilkukrotne wybrzmiewanie ly z językiem uderzającym o górną wargę.
13. Energiczne, wielokrotne wybrzmiewanie:

• te, te, te,
• ty, ty, ty,
• de, de, de,
• dy, dy, dy.

1. Naśladowanie różnych odgłosów:

• rybki - plum, plum,
• indyka - gul, gul,
• bociana - kle, kle,
• chodaków - klap, klap,
• mycia - chlapu, chlapu,
• jazdy konnej – patataj.

1. Śpiewanie różnych melodii na sylabach:

• la, la, la,
• lo, lo, lo,
• le, le, le,
• lu, lu, lu,
• ly, ly, ly.

1. Coraz szybsze wypowiadanie zbitki sylabowej la lo lu le.
2. Szybkie kilkukrotne powtarzanie:

• nalapatada,
• nolopotodo,
• nelepetede,
• nuluputudu,
• nylypytydy.

1. Coraz szybsze i wielokrotne wypowiadanie zbitki bd.
2. Powtarzanie ze stopniowym przyspieszaniem:

• bda, bdo, bde, bdu, bdy,
• pta, pto, pte, ptu, pty,
• bda – pta,
• bdo – pto,
• bde – pte,
• bdu – ptu,
• bdy – pty.

1. Przyspieszone wielokrotne wybrzmiewanie:

• tedamwa,
• tat tedat,
• ente dente,
• lelum polelum,
• ble, bla,
• tla, tlo, tlu.

1. Podczas szerokiego otwierania jamy ustnej, unoszenie czubka języka do podniebienia a następnie szybkie i wielokrotne wymawianie przytępionych głosek: [t] [d] oraz zbitek spółgłoskowych td, tdn, a także zbitek sylabowych:

• teda – teda,
• tede – tede,
• tedo – tedo,
• tedu – tedu,
• tedy – tedy.

1. Recytacja rymowanki z [t] dziąsłowym

Kto tutaj tak tupie?

To tato tutaj tak tupie.

Ach, tato tutaj tak tupie!

1. Unoszenie czubka języka do wałka dziąsłowego, wymawianie przedłużonego [d]
    z równoczesnymi energicznymi, poziomymi ruchami palcem po wewnętrznej powierzchni języka lub po wędzidełku podjęzyczkowym.
2. Uniesienie języka do wałka dziąsłowego, a następnie mocne dmuchnięcie na czubek języka, aż do pojawienia się tr.
3. Ułożenie wąskiego paska papieru na języku lub pod nim, a następnie wypowiadanie głoski [t]. Papier powinien się unosić, a zamiast [t] powinno pojawić się trrr.
4. Mocne akcentowanie [t] podczas wybrzmiewania zbitek tll, tll, tll, trl najpierw szeptem,
   a potem głośno.
5. Powtarzanie szeptem, a następnie głośno:

• la, la, la, trla,
• lo, lo, lo, trlo,
• lu, lu, lu, trlu,
• !e, le, le, trle,
• ly, ly, ly, trly,
• li, li, li, trli.

1. Szeptem i głośno wypowiadanie trla, trlo, trle, trlu, trly.
2. Próby naśladowania odgłosów, zaczynając od szeptu:

• śpiewu ptaków - tri li li,
• gry na trąbce - tra ta ta, tru tu tu, tre te te,
• zepsutego zamka karabinu - tr tr tr, dr dr dr,
• warczenia psa - wrr, wrr, wrr,
• ruszającego traktora - tur tur tur, tyr tyr tyr, pyr pyr pyr,
• odlotu ptaków - fru, fru, fru,
• ćwierkania wróbli - ćwir, ćwir,
• zatrzymywania konia - pr, pr,
• odgłosu świnki - chrum, chrum,
• chrapania - chr, chr, chr,
• dzwoniącego tramwaju - dryń, dryń,
• chrupania - chrup, chrup,
• szorowania - szuru, szuru,
• zapalania światła – pstryk,
• łamania gałęzi – trach.

1.  Częste żucie gumy do momentu utraty przez nią smaku.

Ćwiczenia warg

1. Naśladowanie odgłosów z otoczenia:

• samopoczucia w czasie zimna - brr, brr,
• ruszającego motocykla - brum, brum,
• parskania konia - prr, prr.

1. Energiczne pionowe poruszanie warg bokiem palca.
2. Parskanie wargami z językiem wysuniętym między nimi.
3. Pionowe ruchy palcami po wargach, naśladujące grę na gitarze lub harfie.

Głoska [r]

[r] jest drżąca, przedniojęzykowo- dziąsłowa, półotwarta, dźwięczna, twarda, ustna.

Szeroka gama ćwiczeń przygotowujących do wywołania [r] jest bazą wyjściową do uzyskania jej prawidłowej wymowy (Chmielewska 1995, 15-16; Demel 1994, 75 - 76; Styczek 1981, 478 - 479; Minczakiewicz 1997, 98 - 99; Rodak 1997, 52 - 53; 1999, 5 - 6; Jastrzębowska, Pelc-Pękala 1999, 743; Antos, Demel, Styczek 1971, 144). Ćwiczenia przygotowujące wymagają długich czasowo oraz dokładnych, wielokrotnych powtórzeń.

W ćwiczeniach języka, zaczynając od punktu 11 nie przechodzimy do kolejnego, jeśli prawidłowo i płynnie nie zrealizujemy poprzedniego.

Ćwiczenia: 26, 27, 28, 29 oraz pierwsze z ćwiczeń warg zaczynamy od szeptu, który sprzyja szybszemu pojawieniu się głoski [r]. Dopiero potem przechodzimy do głośnego wypowiadania. Wybrzmiewanie [r], choć z jednym drgnięciem przodu języka w czasie ćwiczeń przygotowujących pozwala na przejście do logotomów tra, tro, tru, tre, try, następnie - do tworzonych z nich wyrazów typu: trawa, trasa, tratwa, itd., a dalej w kolejności - zaproponowanej przez G. Demelową w Minimum logopedycznym nauczyciela przedszkola (Demel 1994, 76 -77).

W sytuacjach, gdy mimo skrupulatnych ćwiczeń przygotowujących głoska nie jest wybrzmiewana, zaleca się szybkie poziome potrącanie palcem wędzidełka podjęzyczkowego podczas wymawiania [ż] (Antos, Demel, Styczek 1971, 144) lub czubka języka od wewnętrznej strony w czasie wymawiania [d], W sprzedaży są również korektory do rotacyzmu, które zastępują poziome ruchy palca osoby ćwiczącej. Trzymanie aparatu z wprawioną w ruch szpatułką jest wygodniejsze niż szybkie poruszanie palcem pod językiem. Stosowany bywa też sposób lekkiego podbijania brody w czasie wymawiania głoski [i] (Styczek 1981, 479). Ćwiczenia korygujące zaburzoną głoskę rozpoczynamy po 5 roku życia w sytuacjach zastępowania jej innymi głoskami lub opuszczania. Jeśli występują realizacje: wargowe, międzyzębowe, policzkowe, języczkowe, podniebienne, gardłowe, itd. (Sołtys-Chmielowicz 2001, 42 -45) korekcję rozpoczynamy od momentu pojawienia się  niekształconej głoski (Styczek 1981, 478). Należy wtedy pamiętać o pominięciu niektórych ćwiczeń przygotowujących, mogących spotęgować wadę, np. przy  wystąpieniu [r] wargowego nie prowadzimy ćwiczeń warg, przy [r] międzyzębowym nie utrwalamy zaburzenia poprzez ćwiczenia języka uruchamianego między drgającymi wargami.

Sprzatnie - wierszyk jesienny do utrwalania głosek, s, ś, sz

Źródło: K.Jerzykowska, Gdzie dzwoniec dzwoni i pluszcz się pluszcze

 Ponieważ jesień za oknem taka piękna, 

idealna będzie zabawa ze zbieraniem grzybków.

 

Co będzie potrzebne do przygotowania zabawy?

• zielony grubszy papier (mój trochę większy niż a4)
• grzybki wydrukowane na brązowym grubszym papierze
• nożyk introligatorski

 

Jak się bawić?

Przygotowałam dla dzieci koszyczek oraz zagadki dostosowane do poziomu ich możliwości. Po odgadnięciu zagadki dzieci wrzucały grzybki do koszyczka. Każdy grzybek miał swoje imię (logotomy), więc przećwiczyliśmy też artykulację (imiona grzybków mogą zawierać różne głoski, w zależności od trudności artykulacyjnych dziecka).

źródło:  agata.skaruz.com

Skarby jesieni

Jesień naprawdę może być piękna! 

Skarby jesieni można wykorzystać na różne sposoby 

– również w zabawach logopedycznych.

 

• Dokończ zdanie: Wczoraj poszłam/poszedłem się przejść… (pokazujemy). Wiał wiatr: szszszszszsz. (pokazujemy i mówimy) Szedłem/szłam przez park, szurałem/am nogami, a liście po robiły: szszszsz …. (pokazujemy, mówimy). Poszukałam/em,  poszperałam/em w nich (pokazujemy) i wrzuciłem do koszyka (może być wielkanocny): (dziecko wrzuca swoje skarby, np. szyszki, orzechy) A teraz pokażę ci, co mam w koszyku… I dziecko wyjmuje swoje skarby, znów nazywając je.
• „Smakołykowe zagadki”. Opowiadamy dzieciom o skarbach jesieni oraz o tym, co lubią jeść zwierzątka. Następnie zadajemy zagadki: Co jest smakołykiem dla wiewiórki?- orzechy. Co jest smakołykiem dla dzika? – kasztany. Co jest smakołykiem ptaków? – jarzębina …itp.
•  memory obrazkowe do utrwalania głosek szumiących.  

 źródło: logopediapraktyczna

Gry i zabawy logopedyczne – jesienne liście

Co jest potrzebne do przygotowania zabawy?

• liście wydrukowane na kolorowych papierach
• nożyczki
• mazak
• kostka do gry

Jak się bawić?

• sortujemy liście wg kolorów
• liczymy liście
• układamy sekwencje
• szukamy identycznych listków, ale w innym kolorze
• wykonujemy ćwiczenia oddechowe dmuchając na listki

Logopedycznie

Po skończonej zabawie ponumerowałam listki, na każdym napisałam cyferki (tak jak w kostce do gry). Na odwrocie napisałam wyrazy, frazy do przećwiczenia. Wy możecie też podkleić młodszym dzieciom obrazki.

źródło: agata.skaruz

Jak rytmika wspiera logopedię?

Rytmika w przedszkolu to nie tylko zabawa przy muzyce, ale kluczowy element wspierający rozwój dziecka na wielu płaszczyznach. 

Jak rytmika wspiera logopedię?

• Rozwój słuchu i mowy:

  • Śpiewanie wzmacnia aparat głosowy, poprawia dykcję i artykulację. 
  • Ćwiczenia rytmiczne pomagają w rozwijaniu wrażliwości słuchowej, uwagi słuchowej i refleksu. 
  • Stymulacja rozwoju połączeń między półkulami mózgu (poprzez śpiew, który angażuje obie półkule). 
• Rozwój fizyczny i motoryczny:

  • Aktywność ruchowa wpływa na ogólny rozwój fizyczny i psychiczny. 
  • Ćwiczenia koordynacji ruchowej, orientacji przestrzennej i koordynacji wzrokowo-ruchowej. 
  • Wzmacnianie aparatu mięśniowo-ruchowego. 
• Rozwój poznawczy i emocjonalny:

  • Poprawa pamięci, w tym słuchowej i sekwencyjnej, co jest kluczowe dla rozwoju mowy. 
  • Rozwijanie koncentracji i podzielności uwagi. 
  • Rozwijanie wyobraźni i inwencji twórczej. 
  • Kształtowanie cech charakteru, takich jak dyscyplina czy umiejętność pracy w grupie. 

  
  

  

Rytmika odgrywa istotną rolę w rozwoju mowy i komunikacji u dzieci, dostarczając nie tylko bodźców słuchowych, ale także wspierając umiejętności związane z artykulacją i tempem mowy. Dzięki regularnym ćwiczeniom rytmicznym dzieci uczą się rozróżniać dźwięki i intonację, co jest niezbędne do prawidłowej produkcji głosek. Struktury rytmiczne pomagają dzieciom w koordynacji oddechu i mówienia, co jest podstawą płynnej wymowy.

Ćwiczenia rytmiczne wpływają na rozwój percepcji słuchowej, co przekłada się na lepszą umiejętność rozróżniania dźwięków w języku. Dzieci uczestniczące w zajęciach z rytmiki często wykazują lepszą zdolność do wyłapywania niuansów w wyrazach oraz łatwiejsze przyswajanie nowego słownictwa. Dzięki rytmicznym powtórzeniom i melodiom dzieci naturalnie uczą się nowych zwrotów i struktury gramatyki w atrakcyjny sposób.

Poprzez zabawy ruchowe związane z rytmiką, dzieci rozwijają także umiejętność komunikacji niewerbalnej. Ambitniejszym aspektem rytmiki jest jej zdolność do kształtowania świadomości intonacji i emocji w mowie. Dzieci zaczynają rozpoznawać uczucia przekazywane przez ton głosu i rytm wypowiedzi, co wzmacnia ich umiejętności społeczne i empatię. W rezultacie, rytmika nie tylko wspiera rozwój językowy, ale także umiejętności interpersonalne.

materiał obrazkowy do utrwalania samogłosek lub innych głosek

Na listki można wpisać dowolne inne głoski do utrwalania, 

np: s, r, sz, l.

Dodatkowo jabłka lub listki można przenosić za pomocą słomki, 

co będzie stanowiło dodatkowe ćwiczenie oddechowe.

Jesienne liście – zabawa oddechowa

Pogoda nie rozpieszcza i w myślach pojawiają się tylko jesienne obrazy. 
Oto zabawa oddechowa na jesień.

Drukujemy szablon. Zbieramy liście.
Zadaniem dziecka jest ułożenie odpowiednich liści pod właściwym drzewem (wszak już listopad i liście z drzew opadają). Aby utrudnić zadanie można położyć przed dzieckiem liście mieszane, zaś ono wybierze tylko te właściwe.

 Potem dziecko  przenosi liście za pomocą rurki. 
Inna wersja tej zabawy: układamy liście na drzewach, a dziecko zdmuchuje je wykorzystując rurkę lub samymi ustami.

Jesienne szumiące drzewo, utrwalające wymowę głoski (sz) w logotomach.